SCARPE DIEM AMARO CAFE

SCARPE DIEM AMARO CAFE

RED TECH

RED TECH

MASTOS

Beauty Optic

Beauty Optic
Beauty Optic οπτικά-φακοί επαφής

ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ IDEFIX

ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ IDEFIX

OXYGEN

OXYGEN

home desing

seidis-andris

seidis-andris

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

Οι εμπειρίες του Γιάννη Σκορδή από το ταξίδι του στην Αμερική



Ο Γιάννης Σκορδής βρέθηκε στην πρώτη αποστολή του ΣΕΠΚ με υποτροφία στην Αμερική και όντας, πλέον στην Ελλάδα γράφει για τα όσα είδε και έζησε στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Οι διαφορές σε φιλοσοφία και τρόπο δουλειάς αλλά και η εμπειρία ενός αγώνα ΝΒΑ είναι μόνο μερικά από τα πράγματα που τον έκαναν να μείνει έκθαμβος.


Αναλυτικά το blog του coach Σκορδή
«Είμαι τυχερός γιατί είχα φροντίσει πριν το ταξίδι να συλλέξω κάποιες πληροφορίες κι έτσι απέφυγα το εγκεφαλικό όταν είδα όσα γίνονται εκεί. Γνώριζα ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω από την ομάδα, όμως το εντυπωσιακό ήταν ότι όλα είναι οργανωμένα και δεν βλέπεις παράγοντες παντού. 
Με τους παίκτες και το σύλλογο ασχολούνται πολλοί, όμως η λειτουργία της ομάδας επιτρέπει να υπάρχουν εθελοντές που τους αρέσει το μπάσκετ και θέλουν να βοηθήσουν και να κερδίσουν παραστάσεις. Το αξιοπρόσεκτο είναι ότι παρότι εμπλέκονται πολλοί δεν μπερδεύονται ποτέ οι ρόλοι και είναι ξεκάθαρα τα πράγματα. Οποιοσδήποτε θέλει να διεκδικήσει κάτι παραπάνω στο ρόλο του αυτό γίνεται εκτός γηπέδου σε συζητήσεις και κουβέντες κι όχι μέσα στο παρκέ.


Όταν μπήκα για πρώτη φορά στο προπονητήριο των Thunder έμεινα εντυπωσιασμένος από αυτό που αντίκρισα. Υπήρχαν δύο γήπεδα, 10 μπάσκετες και 92 μπάλες κι αυτά ήταν μόνο για την ομάδα. Μέσα στο προπονητήριο υπάρχει εστιατόριο που σερβίρει πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό, κουρέας, γραφείο διαχείρισης προβλημάτων που λύνει όποιο θέμα μπορεί να έχει ο παίκτης με την οικογένεια του, γραφείο ασφαλείας και φυσικά αίθουσες meeting room, scouting και γραφεία προπονητών. 

Όπως καταλαβαίνετε δεν υπάρχει τίποτα που να απασχολεί τον παίκτη την ώρα που μπαίνει μέσα στο παρκέ για να μπορεί ο προπονητής και οι συνεργάτες του να δουλέψουν όπως θέλουν. Όταν λέμε συνεργάτες δεν εννοούμε δύο ή τρία άτομα αλλά υπάρχει ένα επιτελείο τουλάχιστον 22 ατόμων που στελεχώνεται από όλες τις ειδικότητες (προπονητές, φυσιοθεραπευτές, μασέρ, γιατροί κ.α.).
Προπονητικά είδα πράγματα που δεν τα έχουμε συνηθίσει να γίνονται στην Ευρώπη. Πήγαμε 1,5 ώρα νωρίτερα στο γήπεδο γιατί έτσι κάνουν και οι αθλητές. Όλοι βρίσκονται στο γήπεδο τουλάχιστον μία ώρα νωρίτερα και δουλεύουν σε ατομικό επίπεδο μαζί με τουλάχιστον 2 προπονητές. Ο head coach έχει το γενικό πρόσταγμα μετά έχει 2 συνεργάτες που έχουν κι αυτοί βοηθούς, ενώ υπάρχει κι ένας βοηθός που ασχολείται με τα επικοινωνιακά θέματα.
Όταν φτάνει η ώρα της προπόνησης κλείνουν τα πάντα, κλειδώνουν οι πόρτες και κανείς δεν μπαίνει ούτε φεύγει. Φυσικά δεν ξεκινάει η προπόνηση και να υπάρχουν παίκτες που δεν έχουν δεθεί. Την ώρα που έχουν πει όλοι είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν και μετά από ένα 10λεπτο stretching να δουλέψουν σε φουλ ρυθμούς. Μάλιστα, μία ημέρα που ήμασταν εκεί, άργησε 1-2 λεπτά να μπει στο meeting room ο Άνταμς και ο Ουέστμπρουκ σαν αρχηγός του έκανε παρατήρηση.

Η προπόνηση διαρκεί 2 ώρες που ξεκινάει με συνεργασίες 1 εναντίον 1 και φτάνει μέχρι το 5 εναντίον 5. Βγαίνοντας οι αθλητές από το meeting room κάνουν stretching για περίπου 10 λεπτά. Αυτό που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν την τρίτη ημέρα που ήμασταν εκεί, καθώς την ώρα των διατάσεων ο Ουέστρουμπ μίλαγε με τον Πολ Τζορτζ. Θεωρητικά αυτοί οι δύο είναι οι «βεντέτες» της ομάδας, όμως τους πλησίασε ο coach Ντόνοβαν, τους είπε κάτι κι από τότε δεν ξανακούστηκε ούτε κιχ για όλες τις ημέρες που ήμασταν εκεί. Επίσης, πρωτόγνωρο ήταν, ότι σε οποιαδήποτε τιμωρία -που ήταν push ups- ο πρώτος που τα έκανε μαζί με τους παίκτες ήταν ο Μπίλι Ντόνοβαν. Γενικότερα ο coach έδινε έμφαση κυρίως στο αμυντικό κομμάτι και στο 5 vs 5. Γενικότερα σε αντίθεση με τις προπονήσεις του Κολεγιακού που είδαμε στο ΝΒΑ έδιναν μεγαλύτερη έμφαση στην άμυνα στο 1 vs 1 γιατί ξέρουν ότι απέναντι τους θα βρουν τρομερά ταλαντούχους σκόρερ, ενώ στο Κολεγιακό δίνουν μεγαλύτερο βάρος στις αμυντικές συνεργασίες και στις βοήθειες. Σε όσες προπονήσεις είδαμε δεν υπήρξε ποτέ κάποιος παράγοντας μέσα στο γήπεδο και ο μόνος διοικητικός ήταν ο GM, καθώς ήταν ξεκάθαρο ήταν υπάρχει μία ιεραρχία που τηρείται από όλους! Στο τέλος κάθε προπόνησης ερχόταν κι ένας διαφορετικός προπονητής του staff για να μας μιλήσει, να ανταλλάξουμε ιδέες και να μιλήσουμε για το μπάσκετ κάτι που ήταν μοναδικό ως εμπειρία. Μάλιστα, την τελευταία ημέρα με τον coach Μπιλι Ντόνοβαν μιλήσαμε για περίπου μισή ώρα.
Από τα πράγματα που μας προξένησε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι σε όλα τα διπλά που γίνονταν μέσα στην προπόνηση δεν σφύριζε ποτέ κάποιο μέλος του προπονητικού επιτελείου. Αντιθέτως, υπήρχαν στο γήπεδο τουλάχιστον 3 κανονικοί διαιτητές, οι οποίοι και διεύθυναν αυτό το κομμάτι της προπόνησης.
Πέρα από τις προπονήσεις είχαμε την τύχη να δούμε και το πρώτο φιλικό παιχνίδι των Thunder, όπου ήταν παράλληλα και παρουσίαση στο κοινό της Oklahoma. Η πόλη ζει γι αυτήν την ομάδα και παρότι ήταν σαν εσωτερικό διπλό, καθώς η ομάδα χωρίστηκε σε μπλε και άσπρους, στο γήπεδο ήρθαν 10 χιλιάδες κόσμου! Λίγες ημέρες μετά έγινε και το πρώτο επίσημο φιλικό όπου ήρθαν 12 χιλιάδες φίλαθλοι και το τρίτο φιλικό έγινε σε μία πόλη μιάμιση ώρα έξω από την Oklahoma. Αυτό το φιλικό έξω από την πόλη, γίνεται κάθε χρόνο γιατί θέλουν να πάνε και στους κατοίκους που δεν έχουν τη δυνατότητα να τους βλέπουν από κοντά συχνά. Μπορεί να έχουμε την εντύπωση ότι η ατμόσφαιρα στα γήπεδα εκεί είναι χαλαρή, όμως δεν είναι τόσο όσο νομίζουμε. Όταν ακούς το "defense" από 18.000 άτομα ζορίζεσαι ακόμα και δεν σου βρίζουν την οικογένεια όπως γίνεται στην Ελλάδα.
Αναφορικά με την εμπειρία που είχαμε στα Κολεγιακά μπορεί το γήπεδο να μην ήταν τόσο πλούσιο αλλά κι αυτά ήταν πλήρως εξοπλισμένα. Η δουλειά ήταν το ίδιο σοβαρή αλλά ακόμα και μεταξύ των δύο Κολεγίων υπήρχε μία διαφορετική εικόνα. Ο ένας αφιέρωνε περίπου 1,5 ώρα σε διπλό θέλοντας μέσα από εκεί να περάσει τη φιλοσοφία του, ενώ ο άλλος είχε ένα πιο πλούσιο ασκησιολόγιο και δομούσε σταδιακά τη φιλοσοφία του. Αυτό που ήταν εντυπωσιακό ήταν ότι στο Oklahoma University ο προπονητής στο τέλος κάθε προπόνησης έλεγε στους παίκτες του να έρθουν να μας χαιρετήσουν δια χειραψίας γιατί παρακολουθήσαμε την προπόνηση τους!
Κλείνοντας αυτή την όμορφη εμπειρία θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς τον Σύνδεσμο Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης και το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος γι αυτή την ανεπανάληπτη εμπειρία ζωής. Σε δύσκολες εποχές στηρίζουν την εκπαιδευτική ανάπτυξη των Ελλήνων προπονητών και μακάρι να γίνουν κι άλλες βελτιώσεις ώστε να πηγαίνουν ακόμα περισσότεροι Έλληνες προπονητές στις ΗΠΑ. Σε αυτές τις εποχές να στηρίζεται μία τέτοια προσπάθεια είναι πραγματικά τεράστια υπόθεση.